با دوستی مشغول گفتگو بودیم که شعری را هر دو زمزمه کردیم 

سرم را سرسری متراش ای استاد سلمانی

که ما را هم زمانی یک سری بودست و سامانی

و هر دو آهی کشیدیم و .....

به یاد سامانی افتادیم که چگونه  به دست باد فنا سپرده شده است